هر آنچه ازعشق و دوستی برایم مانده، در آن جای

می دهم و راهی سفرمی شوم و در امتداد  جاده

خورشید گام برمی دارم تا به جایی برسم که نگاهت را

عاشقانه بفهمند و حرمت دوستی ها را نگه دارند.جایی

که نا بینایان را از خیابان دل های روشن عبور می دهند.

جایی که گنجشک ها آسوده خاطر روی شاخه های

مهربانی می نشینند ،بی ترس سنگ زدن ها.

والدین با تنبیه فرزندشان، خود بیشتر زجر میکشند.

هر چه به قله نزدیکتر باشی،سقوطی مهلک تر خواهی داشت.

عیب انسانها برای خودشان خیلی کوچک و عیب دیگران براییشان خیلی بزرگ است.

غالبا دلخوری ها از توقعات نا بجاست.

وقتی سوار اتوبوس شلوغی شدی،یاد زمان ایستادنت در ایستگاه باش.

اغلب به دنبال این هستیم که در ک شویم، اما خودمان کسی را درک نمیکنیم.

پیاده کردن فکر نو،فداکاری میخواهد.

اگر هزاران بار فکرت عملی نشد، باز هم فکر کن.

بعضی ها فکر میکنند اگر کسی زمین خورد،باید روی او بایستند تا قدشان بلند شود.

دوستان ظاهری،هنگام موفقیت انسان ساکتند،اما در صورت شکست،همگی اهل سخن

و تجزیه تحلیل میشوند.

اگر افسار زندگی را به دست پول بدهید،همه جا میروید غیر از آنجایی که درست است.

دوستی ها بعد از دعوا،پایدارتر میشوند،امانه عمیق تر.